Nieuws
Blue, blue, electric blue – 30 jaar Kunstmaand Ameland
Dit jaar viert Kunstmaand Ameland zijn dertigste editie, onder de titel Tijdloos. Gedurende de gehele maand november presenteren zo’n 75 kunstenaars uit Nederland, Duitsland en Scandinavië hun werk. Van keramiek en textiel tot schilderkunst, fotografie, bronzen en installaties: vrijwel alle kunstdisciplines komen aan bod. Dit jaar is er bovendien een installatie die volledig is gebaseerd op kunstmatige intelligentie, een primeur voor Kunstmaand
Renee Korbee
Het is vooral het eiland zelf dat deze tentoonstelling extra bijzonder maakt. Kunst bevindt zich hier niet alleen binnen de muren van kerken, hotels, restaurants en musea, maar gaat ook buiten een directe relatie aan met duinen, wad, wind, licht en horizon. Twee beeldhouwers die tijdens deze jubileumeditie op heel verschillende manieren de verbeelding aanspreken, zijn Joan Drent en Margreet Klaverdijk.
Waar het zicht eindigt
In het Natuurcentrum Ameland in Nes presenteert Joan Drent de installatie Waar het zicht eindigt. Het werk bestaat uit twee delen die afzonderlijk kunnen worden ervaren, maar inhoudelijk nauw met elkaar verbonden zijn. Centraal staan zeven mensfiguren van aluminiumcement en mixed media. Op het eerste gezicht ogen ze gesloten en ontoegankelijk, niet in de laatste plaats omdat Drent ze met de rug naar de bezoeker heeft geplaatst. Pas wie om de beelden heenloopt, ontdekt hoe bedrieglijk die eerste indruk is. De voorzijde is opengebroken: torso’s zijn uitgehold, hoofden ontdaan van hun gesloten vorm. In de ontstane holtes bevinden zich onder anderen glasscherven, verbrand hout, kralen, spiegelfragmenten en prikkeldraad.
Daarmee keert Drent het traditionele beeld letterlijk binnenstebuiten. Niet het gladde oppervlak of de herkenbare menselijke gestalte vormt de kern, maar datgene wat zich daarachter verschuilt. De materialen roepen associaties op met herinnering, beschadiging, kwetsbaarheid en bescherming. Tegelijkertijd blijft de identiteit van de figuren onbepaald. Drent vertelt geen eenduidig verhaal, maar laat ruimte voor projectie: wat dragen mensen met zich mee dat voor anderen onzichtbaar blijft
In het tweede deel van de installatie toont zij ruwe afdrukken van gezichten, of beter gezegd maskers, uitgevoerd in polymeercomposiet. Ze lijken op stille sporen van een aanwezigheid: kwetsbaar, onvolmaakt en bijna archeologisch van karakter. Beide onderdelen raken aan vergankelijkheid en aan het menselijke verlangen gezien te worden. Drents materiaalgebruik: hard, ruw en tegelijk breekbaar, versterkt die spanning tussen buitenkant en binnenwereld, aanwezigheid en afwezigheid.
Blue, blue, electric blue
Buiten, op het terrein van Hotelcomplex Sier aan Zee in Hollum, lijkt ondertussen een blauw huis, getiteld Blue, blue, electric blue boven het landschap te zweven. Voor haar folly liet Margreet Klaverdijk zich inspireren door eenvoudige woningen van industriële golfplaat die zij ooit in Schotland zag. Oude gasbuizen vormen de ribben van een open architectonische constructie. Het is geen huis dat beschutting biedt, maar een huis van lijnen, licht en lucht.
Wie om Blue, blue, electric blue heenloopt, ziet het voortdurend veranderen. De lucht trekt erdoorheen, het licht verschuift en het landschap blijft zichtbaar. Binnen en buiten lopen in elkaar over. De titel verwijst naar David Bowie en zijn song Sound and Vision, waarin de regel “Blue, blue, electric blue” klinkt. Bowie beschrijft daarin een terugtrekken uit de buitenwereld, wachtend tot beeld, geluid en inspiratie zich opnieuw aandienen. Daar ligt ook de verbinding met Klaverdijks folly. Haar blauwe huis is een plek om afstand te nemen, maar zonder zich werkelijk af te sluiten. De bezoeker kan naar binnen kijken, naar buiten kijken en gedachten laten afdwalen. Zelfs de schoorsteen krijgt iets symbolisch: alsof ideeën en dromen via het dak kunnen ontsnappen.
Zo wordt Bowie’s blauwe kamer bij Klaverdijk een open huis onder de Amelandse hemel. Geen sombere plek van isolatie, maar een creatieve reset. Precies daarin raken beide kunstenaars elkaar. Joan Drent vraagt ons voorbij de zichtbare buitenkant te kijken, Margreet Klaverdijk nodigt ons uit om voorbij het alledaagse te dromen. En misschien is dat wel waar deze jubileumeditie in de kern over gaat: kunst als ruimte voor een andere blik.
Publicatie in Beeldenmagazine, kwartaalblad voor ruimtelijk geörienteerde kunst, editie Kw4-2026, jaargang 29, nr. 110.
Renée Korbee, Art Curator, Artvision, www.artvisionkorbee.nl
Beeldenmagazine, www.beeldenmagazine.nl